Ger-Bart heeft afgelopen maand de BeP fractie verlaten om een fantastische baan in Brussel tot een succes te maken. Bij deze heel veel succes G-B, we gaan je eigenzinnige bijdrages op het financiele vlak missen!
Gelukkig kan ik hier ook melden dat we per direct op een opvolgster hebben: Debbie Dekkers. Morgen wordt haar eerste raadsvergadering en ik ben heel blij dat ze meteen in kan springen, vooral ook omdat Ilona een tentamen heeft.
na alle reorganisaties van afgelopne tijd, gaan we nu in op de bestuursafspraken en moet het dossier studiesucces weer op de agenda komen. Zoveel belangrijke punten te bespreken en wij (de universiteitsraadsleden) hebben ons in 2010 alleen nog maar kunnen buigen over de reorganisaties. Tijd voor nieuwe punten op de agenda!
Ondertussen ben ik zelf lekker bezig met mijn scriptie, deadlines, opdrachten en experimenten. Het is een drukke periode en dat zal het ook nog wel even blijven. Misschien daarom ook wat minder blogs, maar ik blijf jullie op de hoogte houden van BeP in de UR. Vanuit een drukke UB, geniet van de eerste lentedagen, Jasmijn.
zondag 21 maart 2010
dinsdag 9 maart 2010
Politiek lesje
Op het gebied van de studentenpolitiek staat de tijd niet stil. De kandidaat-lijsten voor de medezeggenschapsverkiezingen voor het collegejaar 2010-2010 zijn alweer compleet. Na de werving en sollicitatieprocedure is bekend geworden dat ik de Bewuste en Progressieve lijst voor komend jaar nog een keer mag trekken. Ik heb er zin in om mijn opgedane ervaring opnieuw in te zetten voor een betere universiteit voor elke student. De campagne is weer in mei, zo’n halve maand voor de deadline van mijn scriptie…Maar het wordt leuk, vanavond eerste brainstorm met de campagnecommissie om er weer een beetje in te komen…
Naast lijst- en campagneactiviteiten gaat het werk als vertegenwoordiger van de studenten van deze universiteit gewoon door. En het zijn spannende tijden. Reorganisatie op reorganisatie, ingewikkelde discussie, dossiers, moeilijke vragen en antwoorden. Ik heb gisteren een politiek lesje geleerd. In het fractievoorzitteroverleg kwam de vraag aan mij waarom ik niet door had gevraagd, vorige week maandag, toen het College van Bestuur geen duidelijk antwoord gaf op mijn vraag.
Mijn vraag was: is het doel van de reorganisatie op het gebied van ICT slechts een financiële of ook inhoudelijke? Mocht er ook een inhoudelijk doel zijn, op welke manier denken jullie de dienstverlening te verbeteren als er ICT-helpdesken worden verwijderd? Op deze vraag kwam een onduidelijk antwoord. Ik had deze vraag al in de commissievergadering gesteld en een keer op papier gezet. Is nog een keer mondelijk de vraag stellen aan het College van Bestuur dan nog steeds onvoldoende? Kennelijk is dit het spel. Het politieke spel. De medezeggenschap stelt een vraag, er wordt ontwijkend geantwoord, je stelt de vraag nog een keer en nog een keer tot je het antwoord eindelijk krijgt. Terwijl ik verwacht dat een of tweemaal vragen voldoende moet zijn. Ik pleit voor eerlijkheid, duidelijkheid en bondigheid. Dat maakt het leven een stuk makkelijker, toch?
Naast lijst- en campagneactiviteiten gaat het werk als vertegenwoordiger van de studenten van deze universiteit gewoon door. En het zijn spannende tijden. Reorganisatie op reorganisatie, ingewikkelde discussie, dossiers, moeilijke vragen en antwoorden. Ik heb gisteren een politiek lesje geleerd. In het fractievoorzitteroverleg kwam de vraag aan mij waarom ik niet door had gevraagd, vorige week maandag, toen het College van Bestuur geen duidelijk antwoord gaf op mijn vraag.
Mijn vraag was: is het doel van de reorganisatie op het gebied van ICT slechts een financiële of ook inhoudelijke? Mocht er ook een inhoudelijk doel zijn, op welke manier denken jullie de dienstverlening te verbeteren als er ICT-helpdesken worden verwijderd? Op deze vraag kwam een onduidelijk antwoord. Ik had deze vraag al in de commissievergadering gesteld en een keer op papier gezet. Is nog een keer mondelijk de vraag stellen aan het College van Bestuur dan nog steeds onvoldoende? Kennelijk is dit het spel. Het politieke spel. De medezeggenschap stelt een vraag, er wordt ontwijkend geantwoord, je stelt de vraag nog een keer en nog een keer tot je het antwoord eindelijk krijgt. Terwijl ik verwacht dat een of tweemaal vragen voldoende moet zijn. Ik pleit voor eerlijkheid, duidelijkheid en bondigheid. Dat maakt het leven een stuk makkelijker, toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)